لوئيز ردن زنی بود با لباس های کهنه و مندرس و نگاهی مغموم. وارد خواربار فروشی محله شد و با فروتنی از صاحب مغازه خواست تا کمی خواربار به او بدهد. به نرمی گفت که شوهرش بيمار است و نمی تواند کار کند و شش بچه شان بی غذا مانده اند. جان لانگ هاوس، صاحب مغازه با بی اعتنائی نيم نگاهی انداخت و محلش نگذاشت و با حالت بدی سعی کرد او را بيرون کند. زن نيازمند درحالی که اصرار می کرد گفت: آقا ... شما را به خدا قسم ميدهم به محض اينکه بتوانم پول تان را می آورم. جان گفت که نسيه نمی دهد. مشتری ديگری که کنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوی آن دو را می شنيد به مغازه دار گفت: ببين اين خانم چه ميخواهد ... خريد اين خانم با من. خواربار فروش گفت : لازم نيست ... خودم می دهم ... ليست خريدت کو؟ لوئيز گفت : اينجاست ... جان گفت : ليست ات را بگذار روی ترازو ... به اندازه وزنش هرچه خواستی ببر...! لوئيز با خجالت يک لحظه مکث کرد از کيفش تکه کاغذی درآورد و چيزی رويش نوشت و آن را روی کفه ترازو گذاشت ... همه با تعجب ديدند که کفه ترازو پائين رفت ... خواربار فروش باورش نمی شد ... مشتری از سر رضايت خنديد ... مغازه دار با ناباوری شروع به گذاشتن جنس در کفه ديگر ترازو کرد ... کفه ترازو برابر نشد ... آن قدر چيز گذاشت تا بالاخره کفه ها برابر شدند ... در اين وقت خواربار فروش با تعجب و دلخوری تکه کاغذ را برداشت ببيند روی آن چه نوشته است ... کاغذ ليست خريد نبود ... دعای زن بود که نوشته بود : " ای خدای عزيزم ... تو از نياز من باخبری ... خودت آن را برآورده کن " فقط اوست كه می‌داند وزن دعای پاك و خالص چقدر است . دعا بهترين هديه رايگانی است كه می‌توان به هر كسی داد و پاداش بسيار برد  ...